daw nyunt
 

 

 

 

 

 

 

 

 

ရွင္သုဇာတ

 

အကုသလ အမိတၱ ပါပရန္ ဆဲ့၂တန္ကင္းေထာံမွ လြတ္ေျမာက္ခြာရည္သံ ျမိဳက္အမတ နိဗၺာန္ကို ဆြတ္ယူပန္ စိတ္သံုးႏွင့္ က်င့္ႏႈံးေတာ္ စာမရီ ျမဲဓေလ့ယွည္မွီလ်က္ ငွက္ကိကီပံုမယုတ္ ၀ါယာဟူ အားထုတ္လ်က္ ပါဌ္ကုတ္က်မ္းအလာ သံ၀ရေလးျဖာကို သက္ပမာသားဥသြင္ လြန္ခင္မင္သဒၶါေဇာ ရွင္ပီတိျပန္႔ေျပာလ်က္ သေဘာေတာ္ဆံတေသြ႔ ရႈလစ္လ်ဴမေမ့ဘဲ က်င့္ေဆာင္ေလ့ရွိေပေသာ ၀တ္တြားၾကည္ႏူး လက္ဆယ္စံုညြတ္ဖူးလ်က္ ကံထူးမတိုက္အတြင္း သီတင္းသံုးေနပါေသာ တပည့္ေတာ္ ရွင္သုဇာတ ေလ်ွာံ၀ံ႔ပါသည္ အရွင္ျမတ္ဘုရား ။ တပည့္ေတာ္မွာ သီတာသတၱရသန္ ေတာင္ရံရစ္ခို ျမင့္မိုမမ်ွ ဂုဏဆင့္ဆင့္ ထူးျမတ္ျမင့္ေသာ အသက္၇၀အရြယ္သူ အဘတကာၾကိးသည္ ပ်က္စီးျခင္း ခယ၀ယ ဘဂၤသေဘာ ေရြ႔ေလ်ာေဖာံျပန္ ဆက္ဆံမလြဲ မျမဲတတ္ေသာဓမၼ အနိစၥ လက္တြင္းမွာ မကင္းမလြတ္ႏိုင္သူျဖစ္၍  ဘ၀တပါး ေျပာင္းသြားကြယ္လြန္ရာ ရုပ္ခႏၶာအေလာင္းကို သူေတာ္ေကာင္းတို႔  သြားျမဲေသာလမ္းမျဖင့္ စ်ာပနကိစၥကို လွပအဆင့္ ခ်ီးျမွင့္ရြက္ေဆာင္လိုပါသည္ျဖစ္၍ သကၠရာဇ္​ ၁၂၃၂ခု ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္၁၁ရက္ေန႔ ကထူးမတိုက္သို႔ ေန႔ဆြမ္းမွီ ၾကြေရာံေတာ္မူျပီးလ်င္ ပစာၦဘတၱ သမယအခါ ၄င္းရြာအေနာံတြင္ သုသန္ခြင္အရပ္သို႔ ခ်ည္းကပ္ေတာ္မူျပီးခါ အသုဘသညာကို ျမဲမကြာသတိ သိ၀ထိန၀တြင္ ပထမအခန္းျဖင့္ စီးျဖန္းေတာ္မူပါမည့္အေၾကာင္းကို ေတာင္းပန္ညြတ္တြား ေလ်ာံထား၀ံ႔ပါသည္ အရွင္ဘုရား။

 

 

ငဆိုႏွင့္ ငတို ငေပေခြ မိတုပ္ၾကီး သား ငက်ာထြန္းတို႔ တရားရာန္စစ္ျဖစ္ပြားက်သည္ လယ္ေျမကုန္းေျမမ်ားကို စစ္လ်င္ ငဆို ဘိုး ငစိန္ခက္ ရွိစင္   မွန္ထားေပးေ၀လက္ရွိအတိုင္း ငတိုမွာ ၃ၤက်ဲ ငေပေခြမွာ ၃ၤက်ဲ မိတံုၾကီးမွာ အင္ပင္လယ္တိုက္ ေပါက္ရင္းၾကီး ၂ၤက်ဲ လက္ရွိတည္ေစ။ ငဆိုမွာ လယ္ေျမ ၂ၤက်ဲသာ ရသည္ျဖစ္၍ တင္းက်ဲညီမ်ွေအာင္ ကုန္းေျမ ၁ၤက်ဲကို အေမြစားတို႔က ထပ္ေပးေစ။ က်ံကုန္းေျမမွာ ငဆိုႏွစ္ကာလအရွည္ ထိန္းသိန္းသူျဖစ္၍ ၁ၤက်ဲကိုႏွဳတ္ယူျပီးလ်င္ က်ံ ကုန္းေျမရပ္ကို မိလွမွံဳ အေမြခံ ေျမးျဖစ္မွံသူ ငဆို ငတို ငေပေခြ ညီမ် ဆိုးေကာင္းဖက္ထုပ္ေ၀ယူ ခံစံက်ေစ။ မိတုန္ၾကီး သား ငက်ာထြန္းတို႔မွာ ကုန္းေျမအုမ္းထန္းတို႔ကို ရေကာင္းသည္ မေျပာမဆိုသာ လပ္ေစ။ ကုန္းေပၚတြင္  ေပါက္ေရာက္သည့္ သစ္ပင္တို႔မွာ စိုက္ျပိဳးသူတို႔ႏွင့္ ျမိဳ႔ရြာထံုးစံရွိရာ ခြဲေ၀ျပီးလ်င္ အေမြစား ၃ ဦးသားတို႔ အညီအမ်ွ  ေ၀ယူက်ေစ။ ငဆို ငဘြယ္ႏွင့္ ငတို ငေပေခြတို႔မွာ စရိပ္ရင္း စရိပ္ထိန္၍ တရားအညီ က်ခံႏုပ္သိန္းေဆာင္ရြက္ေစ။ ေနာံ ငတို ငေပေခြ မိတုန္ၾကီး တို႔ ကုန္စရိပ္ကို ငတို ငေပေခြတို႔က ခံေစ။ မိတုန္ၾကီး သား ငေက်ာ္ထြန္း တို႔မွာ လပ္ေစ။ အေမြမကုမ္ ကၽြင္းက်ံရွိလ်င္ အညီေျပာဆို ယူက်ေစ။ ငစိန္ခက္ စိုက္သည့္ အုမ္းပင္မွာ ငဆိုက ရေစ။ မိလွစံ၀င္းရသင့္သည့္ ေပါက္ေတာၾကီး ေပၚတြင္ ငဘြယ္ ထပ္ယူသည့္ ေငြကို ငဘြယ္ ေရြးေစ။ အင္ပင္လယ္ မိသားတစု ၅ၤက်ဲ တည္ပင္လယ္ မိသားတစု ၅ၤက်ဲမွာ  ငဆိုက သကၠရာဇ္​ ေပါင္စာရွိသည္ ဆိုသည့္အတိုင္း ေပါင္စာ သကၠရာဇ္​ကို ငဆိုက ခ်ဳပ္ေန႔က ၂ရက္ႏွင့္ တင္ျပေစ။ တင္ႏိုင္လ်င္ သကၠရာဇ္​ တြက္ေငြ ရေစ။မတင္မျပႏိုင္လ်င္ တည္ပင္လယ္မွာ အေမြပံုသြင္း၍ ေ၀ေစ။ အင္ပင္လယ္ေပါင္မွာ မိတုပ္ၾကီးက ေရြးႏုပ္ယူေစ။ ငဆို ငဘြယ္ ငတို ငေပေခြ မိတုပ္ၾကီး သား ငေက်ာ္ထြန္းတို႔ ေနာင္ တဦးကိုတဦး ဘိုးဘြားမိဘေသစရိပ္ရွိသည့္ တရားစရိပ္ကုန္္က်ရသည္ေငြရွိသည္ လယ္ကုန္းအုမ္းထန္းေပး။ ေျပာစုဆိုရာန္ ကၽြင္းက်န္ရွိသည္ မေျပာမဆိုသာ ပလပ္ေစ။ သကၠရာဇ္​ အတိုအေရွ အမွတ္အသား ရွိသည္မ်ားကို လည္း အေမြစားတစုတို႔ စံုညီ ျဖက္သိန္းက်ေစ။ ဟူ၍  ၁၂၂၄ခု  နယုန္လျပည့္ေက်ာ္ ၉ရက္ေန႔ အမိန္႔ေတာ္ရ ဦးက်ည္ အရင္းေခါင္ ေသြာံၾကီး ေနမ်ိဳးရဲလွရာဇာ။ ကုန္းရိုးရြာေန ေက်ာင္းတကာ ရဲလွရဲသူ တို႔ ဆုမ္းမ ေျပျပန္စီရင္ခ်က္ကို အမႈသည္ ငဆို ငတို ငေပေခြ ငထြန္းေက်ာ္တို႔ အစံုအညီ ငဆို ငတို ငထြန္းေက်ာ္တို႔  လဘက္လွန္စားက်သည္ ကာလ လဘက္ေပး ငလူသစ္။

 

ငတို ငဘြယ္ ငအို ငမံု ငကလား ငမွန္တို႔ႏွင့္ ငဆို စာခ်ဳပ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လယ္ေျမအေမြမႈ မရွင္းမလင္းရွိ၍ တရားရာန္စစ္ျဖစ္ၾကသည္ကို ၂ဦးအဆိုဆင္ေခ် လဘက္စားျဖတ္စာမ်ားကို တင္၍ အရင္းေခါင္ေက်ာင္းတကာ မင္းေနမ်ိဳးရဲေကာင္ ေကာံယူစီရင္ခ်က္ကို မေပါ  ံမပ်ံ ျပီးျငိမ္းပါမည္ ငတို ငဘြယ္ သား ငအို ငမံု ငကလား ငမွန္ ငဆိုတို႔ စံုညီ၍ ၁၂၂၄ခု တပိုတြဲလျပည့္ေက်ာ္ ၁၁ ရက္ေန႔ အရင္းေကာင္းရြာအုပ္ မင္းေနမ်ိဳးေက်ာ္ထင္ရာဇာေရွ႔ လဘက္လွန္စားက်သည္ ကာလ လဘက္ေပး ငတို။

ပုရပိုက္ထဲက စုန္းျပသနာ ႏွင့္ ေရေပၚမ်ိဳး

 

ပုရပိုက္ထဲက စုန္းျပသနာ ႏွင့္ ေရေပၚမ်ိဳး

 

က်ဳႏုပ္၏ မိခင္ၾကီးသည္ စုန္း နတ္မ်ားကို အင္မတန္ ေၾကာက္တတ္လွသည္။ က်ႏုပ္တို႔ ငယ္စဥ္က တစ္ခုခုျဖစ္လ်င္ မိခင္ၾကီးသည္ နတ္ကေတာ္ဆီ ေရာက္သြားျပီး ေမးျမန္းတတ္သည့္ အက်င့္ရွိေလသည္။ က်ဳႏုပ္တို႔က မယံုၾကည္သျဖင့္ တားၾကေသာ္လည္း တားမရသျဖင့္  သည္အတိုင္းသာ ၾကည့္ေနရေတာ့သည္။ ေတာအရပ္တြင္ ေမြးဖြားသူမ်ားအဖို႔ေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမ်ွ ၾကံဳေတြ႔ေနရသည့္ ျပသနာပင္။                ဤကိစၥမ်ားကလည္း ယံုရခက္ မယံုရခက္ပင္။ငယ္စဥ္က ညတိုင္က်လ်င္ တခါက္ခါက္ ေခါက္သံကို မၾကာခဏဆိုသလို ၾကားၾကရသည္။ ဆန္ေကာကို ေယာက္မႏွင့္ ေခါက္သံပင္။ က်ႏုပ္တို႔ သိေခ်ျပီ ။ တစ္အိမ္အိမ္မွ ရြာသူ ေခၚ စုန္းစာခ်ေနျခင္းပင္။ ရြာစာခ်သည္ ဟု ေခၚၾကသည္။ စုန္းစာေက်ြးျခင္းပင္။ မိမိတို႔ မိသားစုမ်ားပင္လ်င္ အသားဟင္းေလးဟင္း တစ္ႏွစ္ေနေလာက္မွ တစ္ခါႏွစ္ခါသာ စားၾကရသည့္ မဆလေခတ္ပ်က္ၾကီးထဲတြင္ အႏွီ စုန္းတေစမ်ားကိုကား ၾကက္သား အမဲသားတို့ျဖင့္ ခ်ေက်ြးၾကရသည္ ။ ဘုန္းၾကီးလွသည့္ စုန္းတေစသူရဲမ်ားပင္။                                                                                     ေဒၚရွပ္ေတာ္၏ သား ၾကည္ေမာင္သည္ သူ႔အမမ်ား စုန္းစာခ်ေနသည္ကို အျမင္ကပ္သျဖင့္ အနီးရွိ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းကို ေကာက္ကိုင္ကာ စုန္းစာခ်ထားသည့္ ဆန္ေကာထဲမွ ထမင္းဟင္းမ်ားကို လာေရာက္ စားေနေသာ ေခြးနက္ၾကီးကို ပစ္ထည့္လိုက္ရာ ေခြးနက္ၾကီးလည္း ပါးခ်ိတ္ၾကီး မွန္သျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ကာ ထြက္ေျပးေတာ့သည္။ မနက္လင္းေသာ္ သူတို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွ မိန္းမၾကီးတစ္ဦးကား ညတြင္းခ်င္းပင္ ပါးခ်ိတ္ၾကီး ေယာင္ကိုင္ေနသည္ကို ေတြ႔ရေလသည္။ စုန္တို႔မည္သည္ ေခြးေယာင္ေဆာင္ကာ စားသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဟုတ္မဟုတ္ကား က်ႏုပ္လည္း မသိေခ်။ စုန္းတေစသရဲ ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ဇာတ္လမ္းမ်ားကား ေပါမ်ားလွေခ်သည္။                                                                                                       က်ႏုပ္ မွတ္မွတ္ရရ သိသည္ကေတာ့ က်ႏုပ္အသက္ ၆ႏွစ္၊၇ႏွစ္ရြယ္တြင္ က်ႏုပ္ေအာက္မွ အသက္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ နွမျဖစ္သူသည္ အျခားကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ရြာ႔ေတာင္ဘက္ လယ္ျခင္းသို႔ ေလ်ာက္သြားၾကသည္။ ထိုစဥ္က ရြာေတာင္ဘက္သည္ ယခုေလာက္ လူသူမရွိေခ်ေသး။ ေဒၚေထြးၾကည္၏ အိမ္ေတာင္ဘက္ထြက္လ်င္ လယ္ျခင္းသို႔ ေရာက္ေခ်ျပီ။ အႏွီ ေဒၚေထြးၾကည္၏ အိမ္ေတာင္ဘက္ ကပ္လ်က္ ထန္းမပင္ႏွင့္ ေညာင္ၾကြတ္ပင္ကပ္လ်က္ရွိသည္။ တေစကေလးတစ္ေကာင္သည္ ထိုအပင္၌ က်ႏုပ္၏ ႏွမသည္ ခဏေနေသာ္ ငိုျပန္လာသည္။ ဘယ္လိုမွ ေခ်ာ့မရေခ်။ အိမ္ေဘးမွ ေဒြးၾကီးထီေမသည္ ကေလးငိုသံၾကားေသာ္ အိမ္ေရာက္လာျပီး ဘာလို႔ ငိုတာတုန္းဆိုေတာ့ ဗိုက္နာလို႔ ဟု ဆိုသည္။ ဘယ္သြားခဲ့တာတုန္း ေမးၾကည့္ေတာ့ ရြာ႔ေတာင္ဘက္တဲ့ ။ သို႔ႏွင့္ ေဒြးၾကီးလည္း စေလာင္ဖ့ုးေလးထဲ ထမင္းကေလးထည့္ကာ ေရႏွင့္ေဖ်ာ္ျပီး ထန္းမပင္ တေစကေလး ၊ကေလးေတြကို မေႏွာင့္ယွက္ပါႏွင့္ မစပါႏွင့္ ။ သည္ထမင္းေလးကို စားေသာက္ျပီး မိမိေနရာကို ျပန္ပါ ဟုဆိုကာ အိမ္ေပါက္၀မွ ေတာင္ဘက္သို႔ လွည့္ကာ စေလာင္းဖံုးကို  သြန္ပစ္လိုက္သည္ ။ ျပန္၀င္လာေတာ့ က်ႏုပ္အား ကၽြတ္ျပီ လြတ္ျပီလား ဟု ေမးရာ က်ႏုပ္လည္း ကၽြတ္ျပီ လြတ္ျပီ ဟု ျပန္ေအာ္လိုက္သည္။ ထူးဆန္းေပစြ။ က်ႏုပ္၏ ႏွမသည္ ခ်က္ခ်င္း အငိုတိတ္သြားသည္။ ဗိုက္နာလည္း ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာက္သြားသည္ ဆို၏။ ေနာက္တစ္ခု မွတ္မိသည္ကား က်ႏုပ္၏ အစ္ကို ၀မ္းကြဲ ေမာင္၀င္းခ်ိဳပင္။                      ဝင္းခ်ိဳကား က်ႏုပ္ႏွင့္ ညီအကို ႏွစ္ဝမ္း ကြဲေတာ္၏။ သူ႕အေမေဒၚေသာင္းစိန္ ႏွင့္ က်ႏုပ္အေဖ ဦးေအးေမာင္သည္ ေမာင္ႏွမတစ္ဝမ္းကြဲ။သူ႕အဖိုးဦးစံရြန္းႏွင့္ က်ႏုပ္အဖိုးဦးျမင့္သည္ ညီအကို အရင္းပင္။
အႏွီဝင္းခ်ိဳကား ၆တန္းႏွစ္ခါက်ေသာ္ ေက်ာင္းထြက္သြား၏။ မိဘမ်ား၏လယ္လုပ္ငန္းတြင္ ဝိုင္းလုပ္ေနရ၏။ ဝင္းခ်ိဳ ၁၈ႏွစ္ခန္႔တြင္  ေတာထဲ ႏြားေက်ာင္းရာမွ အျပန္ ေတာရေက်ာင္းကန္၌ ႏြားမ်ားကို ေရတိုက္ျပီး ျပန္လာ၏။ ကန္ထဲမွ ေမာင္းတက္လာျပီး တယ္ပင္ကေလး အလြန္တြင္ လူတစ္ကိုယ္လံုး ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္လာျပီး ဖ်ားခ်င္သလို ျဖစ္လာသည္။ အိမ္ေရာက္ေသာ္ မအီမလယ္ႏွင့္ ဖ်ားေလေတာ့သည္။ မိဘတို႕လည္း ေဆးျမီးတိုႏွင့္ကုသ ေနရာ ေရာဂါသည္ မသက္သာပဲ ပိုဆိုးလာကာ သတိေတြလစ္ကုန္ေတာ့ သည္။             သို႕ႏွင္ ကံထူးမသို႕ ေဆးခန္း လာဖြင့္စ ဆရာဝန္ ေပါက္စ ေဒါက္တာ ျမင့္သိန္းကို ပင့္၍ ေဆးကုေပး ၾကသည္။ ေဒါက္တာျမင့္သိန္းလည္း ေဆးသာလာထိုးေနရသည္။ ေမာင္ဝင္းခ်ိဳကား သတိျပန္လည္ မလာေသး။ သို႕ႏွင့္ ေတာဓေလ့ ရြာဓေလ့ အပမ်ားမွီေလေရာ့သလားဆိုျပီး နတ္ေမးၾကည့္ရာ ျပစ္အိုင္ကုန္းသူရဲ ကိုက္ထားသည္ဟုဆိုေလ၏။ သူရဲဖမ္းစား ထားသည္ဟု ဆိုလိုျခင္းပင္။ သူ႔မိခင္ေဒၚေသာင္းစိန္ႏွင့္ အေဒၚ ေဒၚမိၾကိဳင္လည္း ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ နတ္ကေတာ္ဆိုသည့္ အတိုင္း ပစ္အိုင္ကုန္းသူရဲကို အမဲေျခာက္ခ်က္ျဖင့္ ေခါစာျပင္ျပီး ေက်ြး၏။ ေခါခြက္ထဲ ထမင္းႏွင့္ အမဲသားခ်က္ကို ထည့္ျပီး သူရဲၾကီးအား ေမတၲာႏွင့္ေက်ြးေမြးပါတယ္။ ေသာၾကာေန့သား ေမာင္ဝင္းခ်ိဳ မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္ ရွိပါေစ။ အေႏွာင့္အယွက္မေပးပါနဲ႕။ က်ႏုပ္တို႕ေက်ြးေမြးသည္မ်ားကို စားေသာက္၍ မိမိေနရပ္ကိုျပန္ပါဟု ဆိုျပီး ေမာင္ဝင္းခ်ိဳနားမွ ေခါစာခြက္ကို ယူလာျပီး ရြာေျမာက္ဘက္မွ ျပစ္အိုင္ကုန္းသူရဲရွိရာ အရပ္သို႕ လွည့္၍ ေခါစာခြက္ကို ခ်ေက်ြးလိုက္သည္။ ထိုကဲ႕သို႕ ေခါစာခြက္ကို ခ်အေက်ြးတြင္ က်ီးကန္းၾကီးတစ္ေကာင္သည္ ေမာင္ဝင္းခ်ိဳ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွ ျဖတ္ပ်ံျပီး ျပဴတင္းေပါက္ေပၚ၌ နားကာ အ အ အ  သံုးခါ ေအာ္လ်က္ ျပစ္အိုင္ကုန္းရွိရာ ေတာရေက်ာင္းဆီသို႕ ပ်ံသြား၏။ က်ီးကန္းၾကီးလည္း ပ်ံအသြား အႏွီေမာင္းဝင္းခ်ိဳလည္း သတိျပန္ရလာေတာ့၏။  သို႔ကို ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္လည္း ေျပာမကုန္ႏိုင္ေပ။                                   ငယ္စဥ္က က်ႏုပ္၏ အိမ္ေဘးမွ ဖခင္ဘက္မွ ေတာ္သည့္ အေဒၚမ်ားက ဟဲ့ ငါတို႔က ေရေပၚမ်ိဳးဟဲ့ ဟု ခဏခဏ ေျပာသံၾကားရသည္။ ေရေပၚမ်ိဳးက ဘာေခၚမွန္း မသိ။ ေနာက္မွ ေလ်ွာက္ေမးၾကည့္မွ သူတို႔ အေမဘက္မွ အမ်ိဳးမ်ားသည္ ေရွးယခင္က စုန္းအတတ္ တတ္သည္ဟု စြပ္စြဲခံရသျဖင့္ အမႈအတန္းျဖစ္ၾကရာ ေရငုပ္ျပိဳင္ၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ သူတို႔ဘက္မွ ေရထဲ ဘယ္လိုမွ မငုပ္ႏိုင္ပဲ ရွံုးသျဖင့္ ထိုကတဲက ေရေပၚမ်ိဳးဟု ေခၚလာၾကသည္ ဆို၏။ စုန္းမမ်ားကား ေရထဲ မငုပ္နိုင္ၾကဟု ဆိုသည္။ က်ႏုပ္ကား ၈ဃနဏ မသိေခ်။ ေရေပၚမ်ိဳး ဟု အေဒၚမ်ား ခဏခဏ ေျပာသံကိုသာ နားထဲက မထြက္ေခ်။ ေရငုပ္ျပိဳင္ၾကရာမွ ေရထဲ ၾကာၾကာမငုပ္နိုင္ပဲ ျပိုင္ဘက္၏ အရင္ ေရေပၚ ေပၚလာျဖင့္ ရႈံးျခင္းသာလ်င္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေခ်မည္။                ေရွးက အမႈအခင္းတစ္ခုျဖစ္လ်င္ က်မ္းကိုင္ျပီး ေရငုပ္ျပိဳင္ၾကရသည္ဟု ဆိုသည္။ က်မ္းတကာ့ က်မ္းတြင္ ငရနဲက်မ္းၾကိးကား အျပင္းဆံုးဟု ဆိုသည္။ ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က လူၾကီးသူမမ်ားက   အဆိုပါ ငရနဲ က်မ္းၾကီးပင့္သည့္လမ္းကို က်မ္းလမ္း ဟု ယေန႔တိုင္ ေခၚၾကေၾကာင္း၊ က်မ္းၾကီးမွာ စူးလြန္းသည့္အတြက္ က်မ္းပင့္ရာ လမ္းတစ္ေလ်ာင္တြင္ ျမက္ပင္မ်ားပင္ မေပါက္ႏိုင္ေၾကာင္း စသျဖင့္ ေျပာျပၾကသည္။ အဆိုပါ က်မ္းလမ္းကား ေျမာက္တာရိုးဘက္ တစ္ေနရာဆရာဆီတြင္ ရွိေပလိမ့္မည္။ က်ႏုပ္ကား ကေလးဘ၀သာ ျဖစ္သျဖင့္ လူၾကီးမ်ား ေျပာျပသည့့္္ ေနရာကို မမွတ္မိေခ်။                                              ေရငုပ္ျပိဳင္ၾကရေၾကာင္းကို ပုရပိုက္မ်ားတြင္ ရွာေဖြရာ အိမ္ေရွ႔မင္း၏ အမႈထမ္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ကန္ကေလးကုန္းရြာသားဒ ငေတဖက သူ၏ ေရႊဒဂ္ါး ၄၀ျပားကို ငေပ်ာ္ႏွင့္ ဒီပဲယင္းစီရင္စု ေရႊတံုးရြာေန ငလွဳိင္တို႔က ခိုးယူေၾကာင္း အမႈလုပ္သျဖင့္ အိမ္ေရွ႔၀န္မင္းက က်မ္းကိုင္ ေရငုပ္ျပိဳင္ေနၾကလ်င္ တစ္နယ္သားထဲ ျငိဳးသူရန္ဘက္ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ၾကီးသည့္အမႈငယ္ ငယ္သည့္အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္ ခိုးမႈကို ၾကား၀င္ဖ်န္ေဖ်ေပးသည္ကို ေတြ႔ရသျဖင့္ ေရွးက ေရငုပ္ျပိဳင္ကာ အမႈအခင္းမ်ားကို ဆံုးျဖတ္ေစသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

 

ေရႊၾကင္၁၃ရြာစီရင္စု ကံကေလးကုံးရြာေန ငေတဇႏွင့္ ငေျပာ္။ တပရင္းျမိဳ႔ ((ဆံဆြဲ စီရင္စု ))စီရင္စု ေရႊတံုးရြာေန ငေရႊလွိဳင္တို႔ ေရႊမွုတရား စကား ေျပာဆိုက်သည္ …ငေတဇက က်ြန္ေတာ္ ေရႊ ၄၀ေၾကာ္ကို  ငေပ်ာ္ ငေရႊလွဳိင္တို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ ခိုးယူေၾကာင္းႏွင့္ …. အိမ္ေရွ႔၀န္မင္းထမ္ ေလွ်ာံထားသည့္ အမွု…ေရာံေျပာဆိုက်လ်င္ အၾကးအက်ယ္ ျဖစ္ပြားမည္ကို ေထာံ၍ ငေတဇ ငေပ်ာ္ ငေရႊလွုိင္တို႔လည္း နယ္နီး ေရွာံရွက္ ေဆြမ်ိဳး မကင္းၾကသည္ျဖစ္၍ …က်န္းကိုင္ေရငုပ္ျပဳက်လ်င္ ညိဳး မကင္းက်ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ အမိန္႔ေတာ္ျမတ္ရင္အတိုင္း  က်ီးသည့္အမႈကို ငယ္ေအာင္ ငေျပာ္ ငေရႊလွိုင္တို႔မွာ ရာဇေဒါသႏွင့္ မကင္းျဖစ္၍ အိမ္ေရွ႔ေတာ္၀န္မင္းထန္ ငေတဇက ေရႊ၄၀ိေၾကာ္ ေလ်ာံထားသည့္အနက္ ကံက်မာအေလ်ာံ ၾကမာရိုး ၾကမာေရာျပဳ၍ ၁ဲ၀ိ ၂၅၀ိကို ငလွဳိင္ ငေျပာ္တို႔က ငေတဇသို႔ ေပးေရာေစ။ ဆိုင္ရာမွာ နုတ္သိမ္းရန္ မွန္သမ်ွကို ငေရႊလွိဳင္ ငေျပာ္တို႔က က်ကံ နုပ္သိန္းေစာင္ရြက္ေစ။ ေနာံ ငေရႊလွိဳင္ ငေျပာ္ ငေတဇတို႔ ေရႊ၄၀ိေၾကာ္ စြပ္စြဲ ယိုးမႈေၾကာင့္ တဦးကိုတဦး မေျပာမဆိုသာ ပလပ္ေျပညိန္းက်ေစ။ ဟူေရြ႔ ၁၂၁၆ခု တေဇာင္မံုးလဆန္း ၅ရက္ေန႔ နာခံေတာ္ မင္းလွမင္းထင္ေဇရသူ ဆုမ္းမ ျဖန္ေျဖ စည္ရင္ခ်က္ကို အမႈသည္ ငေတဇ ငေရႊလွိဳင္ ငေျပာ္တို႔ စံုညီ လဘက္လွန္စားၾကသည္ကာလ လဘက္ေပးလုင္ ငေက်ာ္ဇံ ၊။                                            

 

စုန္းအတတ္ကို အေမမွ သမီးသို႔သာ လက္ဆင့္ကမ္း သင္ေပးသြားၾကသည္ ဟု ဆိုသည္။ က်ႏုပ္၏ ဒုတိယအစ္မ သံုးတန္းေက်ာင္းသူဘ၀က သူတို႔ႏွင့္ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ ေရကန္ထဲ ေရဆင္းေသာက္ၾကရာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းမွ လာေဟ့ ငါ နင္တို႔ကို ငါးလုပ္ျပမယ္ဟု ဆိုျပီး ထန္းရြက္စမ်ားကို ေရထဲခ်လိုက္ရာ ထန္းရြက္စမ်ားသည္ ငါးျဖစ္သြားျပီး ေရထဲ ကူးေနၾကသည္ဟု ဆိုသည္။  စုန္းအတတ္ကို ဘုရားထံ စြန္႔လႊတ္ျပီးမွ အႏွီ စုန္းမေဟာင္းသည္ သူတစ္ပါးအား ကိုက္ေခ်ေသာ္ သူ႔ကိုယ္သူသာ ျပန္ခံရေတာ့သည္ဟု ဆိုသည္။ စုန္းအတတ္ကား ေရွးယခင္ကတဲက ယေန႔ထိေအာင္ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားေသးေခ်။                                                                                       မင္းတုန္းမင္းၾကီး မႏၲေလးျမိဳ႔ကို တည္ေနစဥ္ ကန္ကေလးကုန္းရြာသားတို႔ကား စုန္းကိုက္သျဖင့္ သမားဟူးရားမ်ား ပင့္ကာ ေမာင္းထုတ္ေနၾကခ်ိန္ပင္။ ၁၂၂၁ခု ျပာသိုလဆန္း ၁၀ရက္ေန႔တြင္ ငေပၚသစ္၏ သမီးျဖစ္သူ မိရွင္ထူကို စုန္းအတတ္ျဖင့္ ကိုက္ခံရသျဖင့္ စုန္းမကို သမားဟူးရားမ်ား ပင့္ကာ ေဖာ္ထုတ္မည္ ျဖစ္သျဖင့္ မိမိတို႔ ေနထိုင္ရာ ရပ္ကြက္ရွိလူမ်ားသည္ လဆန္း ၁၀ရက္ေန႔မွ လျပည့္ေက်ာ္ ၅ရက္ေနံထိ ၁၀ရက္တိုင္တိုင္ ေနအိမ္မွ ထြက္မေျပးေစရန္ တာ၀န္ယူရမည္။ ထြက္ေျပးေသာ္ ေခါင္းလူၾကီးက ေလ်ာ္ေၾကးေပးရမည္ဟု ၀န္ခံရသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

 

၁၂၂၁ခု ပ်ာသိုလဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔ကကို ၄င္းလျပည့္ေက်ာ္ ၅ရက္ေန႔တိုင္ ၄င္းအတြင္း ေမာင္လံုးက က်ႏုပ္ေခါင္းစုပါ  လူ စာတိုက္တကာ ဦးေက်ာ္ ၾဆာဘို ေက်ာင္းတကာကိုပိုက္ ကိုထြန္းတင္ ကိုပု ကိုေရႊကုန္ ေမာင္ဘ အဖိုးၾကီး မယ္ေတာ္ၾကီး ….ဦးေမာင္လွီ ၄င္းလူတို႔ ကိုးဇူတကာ ကိုေပၚသစ္ သမီး ရွင္ထူကို စံုးအတပ္ႏွင့္ ခိုက္ခဲေသာေၾကာင့္ သမားဟူးရားႏွင့္ ကုသေဖာ္မည္။အတြင္း က်ႏုပ္ကိုလံုး ေခါင္းစုပါ လူတို႔ တဦးတအိမ္ မထြက္မေျပး မတိမ္းမေရွာင္ေစရ။ တဦးတအိမ္ ထြံေျပးတိမ္းေရွာင္ရွိလ်င္ ၁၀အိမ္ေခါင္း ကုိလံုးက တရားအျပစ္ထန္ႏွင့္တကြ ေရာ္ေပးပါမည္ ခံ၀န္သည္။ ကာလသိရွိသူ ဦးေရႊလွိဳင္ ဦးဘို ၁၀အိမ္ေခါင္း ေမာင္ျပိဳ စာစီ ကိုးဆူတကာ ကိုေပးသစ္ စာေရး ေမာင္ေျပာင္။

 

၁၂၂၁ခု ပ်ာသိုလဆန္း ၁၀ ရက္ေန႔ကကို ၄င္းလျပည့္ေက်ာ္ ၅ရက္ေန႔တိုင္ ၄င္းအတြင္း ေမာင္ျပိဳ ခံ၀န္ခ်က္။ က်ႏုပ္ေခါင္းစုပါ လူ ဦး၀ိုက္ ဦးေဘာံ ကိုညွင္း ကိုပို ကိုျမဴး ကိုတုပ္ျဖဴ ကိုတုပ္ၾကီး ကိုတိုးေအာင္ ဦးစံဘ ဦးေရႊဘဲ ေၾကာင္းတကာ ဦးေတဥ စာတိုက္တကာ ကိုေတဇ ကိုေ၀ ကိုကုလား ရွင္ထား   ရွင္ကသဲ ရွင္မွိဳအု ၄င္းလူတို႔ ကိုးဇူတကာ ကိုေပၚသစ္ သမီး ရွင္ထူကို စံုးအတပ္ႏွင့္ ကိုက္ခဲေသာေၾကာင့္ သမားဟူးရားႏွင့္ ကုသေဖာ္မည္။အတြင္း က်ႏုပ္ကိုျပိဳ ေခါင္းစုပါ လူတို႔ တဦးတအိမ္ မထြက္မေျပး မတိမ္းမေရွာင္ေစရ။ တဦးတအိမ္ ထြံေျပးတိမ္းေရွာင္

 

        စုန္းကေ၀အတတ္သည္ ေရွးေခတ္ကတဲကပင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရွိလာခဲ့ေသာ ပညာရပ္ တစ္မ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ယခုခ်ိန္ထိပင္ ေက်းလက္ေဒသမ်ား ယံုၾကည္မႈ ရွိၾကဆဲပင္။ ရြာေရာက္လ်င္ ရြာထဲ အိပ္ေလ့မရွိသျဖင့္ ဆန္ေကာေခါက္ကာ စုန္းစာေကြ်းၾကတုန္းလား ဆိုသည္ကို မစပ္စုမိေတာ့ေခ်။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဆိုပါ ဓေလ့သည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေပလိမ့္မည္။